vrijdag 17 maart 2017

De mini-fresita's lezen een boek: "Een mooie dag"

Ik ben dol op kinderboeken. Ze zijn vaak grappig, mooi, verrassend... maar sinds gisteren hebben wij er eentje dat ik zowaar echt ontroerend vind. "Een mooie dag" van Danny Parker met prachtige dromerige tekeningen van Freya Blackwood volgt drie kinderen op een 'gewone' zomerdag.


Ze tekenen met krijgt, vliegeren, lopen op een muurtje... Er zijn geen volzinnen, veeleer een opsomming van al die mooie dingen waar kinderen blij van worden. Die vanzelfsprekend zouden moeten zijn. Iets om te eten, plaats en tijd om te spelen, liefde, een zacht bed...




De ontroering zit hem voor mij in de eenvoud. En het besef dat dat allemaal voor zo veel kinderen niet vanzelfsprekend is.

Het boek maakt mijn hart warm, en doet me me milder kijken naar mijn kinderen en hoe ik ze opvoed. Veel hebben ze niet nodig.


"Een mooie dag" van Danny Parker & Freya Blackwood is een vertaling van "Perfect". Het is uitgegeven bij Uitgeverij Callenbach. 

donderdag 16 maart 2017

De mini-fresita's lezen een boek: Het Monster Bonster Bulder Boek

De jeugdboekenmaand is nog steeds aan de gang. Wij zijn hier sinds kort een beetje in de ban van monsters en dat komt door Het Monster Bonster Bulder Boek van Jozua Douglas met illustraties van Marieke Nelissen. Een heerlijk kinderboek over Bruno die zijn ouders in monsters verandert.









Mooie fantasierijke prenten en een verhaal vol humor, dat erg tot de verbeelding spreekt. Er valt niet veel meer over te zeggen dan dat het een aanrader is! (en ja: ik lees soms voor tijdens het koken :-) )



"Het monster bonster bulder boek" van Jozua Douglas & Marieke Nelissen is uitgegeven bij Uitgeverij De Fontein.

woensdag 8 maart 2017

Fresita leest een boek: "Mama is ook maar een mens"

Ik lees al eens graag een boek over opvoeden, of over 'mama zijn'. De titel "Mama is ook maar een mens" sprak met meteen aan, alsook de vormgeving met grappige retro-cartoons en de ondertitel "belevenissen en tips van twee no-nonsensemoeders". Die twee moeders zijn Suus Ruis en Phaedra Werkhoven. Vlotte schrijfstijl, leest als een trein.



Het boek is opgebouwd uit enkele tientallen "wat als"-stellingen, zoals "wat als je kind slecht eet", "wat als je de vriendjes van je kind stom vindt", "wat als je kind te dik is". Allemaal situaties die telkens uit het leven van één van de auteurs gegrepen zijn. Waarover zij dan haar ongezouten mening spuit, soms ook weerlegd door de andere.

Hun meningen zijn heel vaak niet de mijne, maar aangezien ze het ook vaak niet met elkaar eens blijken te zijn, hoeft dat op zich geen struikelblok te zijn. Maar toch. Ik heb er weinig voeling mee. Hun opvoedkundige principes staan vaak haaks op de mijne.

Wel grappig: het is heel erg Nederlands. Zoals in: niet Belgisch of Vlaams. Veel verwijzingen naar dingen die ik gewoon niet ken maar die boven de Moerdijk blijkbaar basiskennis zijn.

Een bloemlezing, met na wat research ook links:

* Ballorig. Een keten van binnenspeeltuinen.  
* Liga. Koeken. Ik kende het wel van naam. Gemeengoed in Nederland, hier nog nooit iemand over horen spreken. Hoewel ik vermoed dat ze ze hier in mijn kindertijd wel hadden: die Evergreens en die koeken met zo'n wit vierkant in, die at ik. Maar ik heb ze nooit "Liga" horen noemen.  
* "Je kent ook die reclames wel van Nix18". Nooit van gehoord. Interessant concept wel.  
* Samantha en Michael: enkeltje Torremolinos. Iets op tv.
Hier en daar ook wel inspirerend. Het is soms fijn om te lezen hoe anders andere moeders het doen. Eén van de auteurs werkt blijkbaar veel thuis, schrijvend aan de keukentafel, tussen het jong geweld. Nadat ik dat las, bracht ik gisteren de namiddag grotendeels in de zetel door, met de laptop op schoot, schrijvend. Mijn dochters zetten intussen het huis op stelten, maar het is me wel gelukt. Ga ik vaker doen.

Geen onaardig boek dus, maar ik heb er absoluut geen klik mee. Dus ik geef hem weg! Aan wie hem wil. En wie mij een goeie no-nonsense-opvoedtip kan aanleveren. Hieronder in de reacties, op Facebook of op Instagram.



Dus: wat is jouw ultieme (of gewoon goeie) no-nonsense opvoedtip / opvoedhack? 

(Ook als je het boek niet wil winnen, zijn je tips welkom ;-) )




"Mama is ook maar een mens" van Suus Ruis & Phaedra Werkhoven is uitgegeven bij Kosmos.

Van prinsessen en andere stoere chicks


Het is Internationale vrouwendag en die valt middenin de Jeugdboekenmaand. Op zo'n dag is het niet toevallig dat ik op de facebookwall van een mij dierbare feministe op een topic stoot: "Wie kent er kinderboeken waarin de prinsessen wat meer ambitie hebben dan trouwen met een prins?"

Dat leverde een aardig opsomming op, waarvan ik eigenlijk nog heel veel niet kende. Ik haalde er wat uit, voor mezelf. En vast ook voor een heleboel andere mensen, met dochters maar zeker ook die met zonen.

Met oneindig veel dank aan Nele voor het stellen van de vraag en de inspiratie. Aan Lotte Veuchelen en Evelien Chiau voor echt heel veel geweldige tips.

Prinses Pernilla & de Reddende Ridders



Zelda De Piraat



De Mooie Griselda




Prinses Wijsneus


Prinses Nina



De Prinses zonder koninkrijk 





Een leuk lijstje. Ik ben alvast nieuwsgierig en ga op zoek. Want ja, ik vind de meeste sprookjes toch ook echt niet zo oké voor mijn girlies. Ook al zitten ze in een modern jasje, het verhaal blijft wat het is en ze stammen nu eenmaal uit een tijd met andere waarden. Dus ik wil wel graag dat mijn kinderen ze leren kennen, vanuit "literatuurhistorisch perspectief" (ahum), maar voor hun wereldbeeld mag het toch wel wat anders. Gelukkig zijn er ook wel wat klassiekers die op dat vlak beter scoren. Ik grote van fan Pippi Langkous en van Madelief (de geweldige reeks van Guus Kuijer, waarover ik het al eens had, besef ik net). 

Wie heeft er nog een ultieme feministische kinderboekentip?

dinsdag 7 maart 2017

Studio Lala

Wie een feestje voor de boeg heeft, moet zeker eens naar Studio Lala surfen. Een webshop waar je prachtige feestattributen kan kopen, en bovendien een heleboel gepersonaliseerde spulletjes. Vooral geweldig voor communies, lentefeesten, babyborrels... maar ook een verjaardagsfeestje of een zomaar-tuinfeest kan dankzij Studio Lala met een paar eenvoudige tips en wat mooie spullen naar een hoger niveau getild worden.







En dat zonder mottige Frozen-versiering (ik weet het, ik begeef me op glad ijs (!) want veel kinderen vinden dit prachtig en veel mama's vinden dat oké, maar geef toe: er zijn stijlvollere decoratiemogelijkheden) of Cars-toestanden (waarover Lala-Ine trouwens zelf wel wat te vertellen heeft) en toch wat origineler dan wat je bij Hema vindt.

Studio Lala is meer dan een webshop. Het is ook een inspiratiebron om zelf creatief aan de slag te gaan. Dwaal wat rond op de site en je zal een heleboel leuke tips vinden om van elke gelegenheid een feestje te maken en van elk feestje een topper. En als je je inschrijft op de nieuwsbrief, krijg je af en toe een leuke printable cadeau!

Ik maakte vorige week een heus Lala-atelier mee: een workshop "sweet table decoreren" - of eigenlijk 'hoe zet ik mijn taart op tafel' :-). Gewoon die vlaai in het midden van je eettafel kwakken, dat kan natuurlijk. En daar is ook niets mis mee. Maar een mini-buffetje maken met koekjes op etagères, potten met snoepjes en bekertjes/rietjes/vlaggetjes/servetjes in hetzelfde thema, dat is toch wel wat mooier. Is dat belangrijk? Neen. Absoluut niet. Maar beschouw het als een grote luxe je om dat soort fijne bijkomstigheden te kunnen bekommeren.










Aanrader, zo'n workshop. Houd de agenda in de gaten en spreek af met je vriendinnen. Er zijn brownies.

Met dank aan Hildegarde, Tine en Annelies voor de foto's (en ook aan diezelfde Hildegarde, Lief en Nelle voor de organisatie en aan Ine voor Studio Lala!).

en oh ja: er is ook een boek


vrijdag 3 maart 2017

De mini-fresita's lezen een boek: "Wie is het engst ?"

Wie kleuters in huis heeft, heeft vast ook flapjesboeken in huis. Wie daarbovenop ook nog een peuter in huis heeft, heeft hoogstwaarschijnlijk ook kapotte flapjesboeken in huis. Of in het slechtste geval: kinderboeken die eruitzien als gewone boeken maar waarvan de verhaallijn volledig de mist in gaat, omdat alle flapjes die er ooit zaten vakkundig verwijderd zijn door grijpgrage peuterhandjes.

Ik ben doorgaans niet zo'n heel grote fan van flapjesboeken, net omdat ze zo snel kapot zijn. Ze zijn vaak geschreven op peuterniveau, maar de fijne motoriek die vereist is om de flapjes niet te vernielen, ontbreekt nog bij de doelgroep.

De nieuwste aanwinst in de boekenkast van de mini's is wel een voltreffer, voor Jackie tenminste. Het boek "Wie is het engst" is de vertaling van "What's more Scary" van Min Flyte en Matt Hunt en het is echt spannend: ik wou telkens ook wel weten wie of wat er achter de flapjes zat en wie er nou eigenlijk enger was (leeuw of tijger? spin of vleermuis? ...). Een flapjesboek op kleuterniveau.



"Wie is het engst?" is een spannend verhaal over keuzes maken.  "Een flapjesboek voor jonge kinderen die durven te kiezen." Met een grappige ontknoping.

Wij zijn fan. Hopelijk kunnen we Lucille's peuterhanden in bedwang houden.


Het boek verschijnt op 7 maart en wordt uitgegeven door De Fontein bij VBK Uitgevers.



vrijdag 24 februari 2017

Duplo to the rescue: De Werf

Hoewel ik de instroom van nieuw speelgoed hier tot een minimum probeer te beperken, was ik afgelopen woensdag maar wat blij dat er nog een onaangebroken doos Duplo in de kast verstopt was. Door omstandigheden te laat in huis gekomen voor de december-cadeautjesovervloed, dus aan de kant gezet "for a rainy day". En dat was het afgelopen woensdag, vrij letterlijk.



Geen weer om buiten te spelen, Lucille ziek, Jackie balorig... die doos heeft onze dag gered. 

Ik vreesde een beetje dat ik wat overmoedig was geweest met mijn zin voor genderneutraliteit. Ik had voor mijn meiden bewust niet gekozen voor een roze of paarse doos, maar voor de "grote bouwplaats", omdat ik wil dat mijn dochters het vanzelfsprekend vinden dat ze bijvoorbeeld ook werfleider of bouwvakker zouden kunnen worden. Maar ik was niet helemaal zeker of Jackie daar wel boodschap aan zou hebben. 


Maar: het gevreesde "Dat is voor jongens" heb ik niet gehoord. Fiere moeder hier. (en ja, ze was echt wel blij. Bovenstaande foto kan u doen twijfelen, maar Jackie heeft wel eens last van de krampachtige Chandler-smile als er foto's gemaakt worden). 


Even later werd onze livingvloer een miniatuurwerf en was er geen tijd meer voor poseren.


Ook het zieke kind kwam eens op de werf kijken.



Werken in uitvoering




Tadaa!


Schuilhuisje, net op tijd klaar voor de schaft.

Een groot succes, die bouwplaats. Als er dan toch wat nieuws in huis komt, is het fijn dat je weet dat het degelijk een duurzaam is, en bovendien compatibel met de Duplo die we al hadden.

Dankjewel Lego / Duplo en Oona!